Aleonòr d'Aquitània

Aleonòr, (1124/1204), es estada Duquessa d’Aquitània. Dos còps sobeiranas realas, França e Anglatèrra (Reialme dels saxons conquesit pels Normands a la batalha d’Hastings), Aleonòr es estada al poder quasi set decadas; s’es passajada sense relambi dins tota l’Euròpa pel seu maine, la seuna unitat e la patz, abans d’acabar sa seuna vida, octogenària, a l’abadiá de Fontevraud. Lo Ducat d’Aquitània èra un realme bèl e ric, lo Regnum Francorum, a l’occident, que los limits èran estats establits pel tractat de Verdun en 843. Als tempses d’Aleonòr lo Ducat tòrna trapar la poténcia de l’Estat pensat pels Francs a l’Edat Mejan primièr. Lo pair cantava «Ab la dolçor del temps novel…» Èra dempuèi l’an 1000, jà, que acompanhava los cambiaments demografics europèus, cotria ambe una novèla economia que passava per l’Aquitània. Alara l’art roman se desvolopa en Aquitània e en Peitavin, e las artigas se desvolópan per acesar las nòvas populacions. Al XI^en sègle la familha dels Ducs d’Aquitània e Comte de Peitiau èran descendents dirècte dels Karlmagnus. Lo Guilhem V un aujòl seu, serà escolat en filosofia, teologia, astronomia, matematicas e musica. La familha ducala èra una granda familha d’Euròpa, e donc lo seu maridatge ambe lo Duc de Normandia, aprèp lo rei de França, èra pron ben vist per els coma l’accession a una qualitat essenciala per l’Euròpa d’aquestes tempses ; Aleonòr aviá la possibilitat de dire una volontat politica fòrta e pròpria. Lo seu grand-pair es estat lo mai vièlh dels trobadors, Guilhem IX d’Aquitània farà pujar lo fin’amor coma una aisina pura e absoluda de la cultura dels tempses europèus al XII^en sègle e XII^en sègle :«La nostr’amor vai enaissi, com la branca de l’albespi…» Cortés segur que èra, gente ambe las daunas segur que non, bon cavalièr e generós dins los afars d’amor segur tanben. Sa ligason ambe Dangerosa portèt l’òdi de la Glèisa catolica romana ; foguèt ex-comuniat ; serà l’avesque d’Angolesma que li donarà las vias de la repentança, Palestina, Antiòcha, Tolosa, en mesclar guèrras e misticisme, sense oblidar sensualitat ; a Niòrt farà un ostal per daunas de plaser. Lo 20 d’octobre de 1119, al concile de Reims, lo papa Calixte II critica lo princi ; Guilhem IX perseguís las conquèstas d’Oltra-Pirinèus. Puèi al retorn, Guilhem IX marida lo seu filh major a Aliénor de Châtellerault, la pròpria filha de Dangerosa. Guilhem IX morirà lo 10 de febrièr de 1126, enterrat a Peitiau al Monastèr de Montierneuf. Aqueste caractèr de l’aujòl pastarà la vida de la pichona filha, Aleonòr d’Aquitània. Guilhem, ueiten comte de Peitiau e detzen duc d’Aquitània a vint-e-set ans a l’arribada al poder. Es estat çaquelà maladreit en sosténer Guilhem VI d’Auvèrnha contra l’avesque de Clarmont. Guilhem d’Aquitània serà forçat d’omenejat lo rei de França, que èra vengut sosténer lo poder clerical roman d’Auvèrnha. E, ambe mantunes afars de biais de viure, la Glèisa n’aviá pas que òdis contra aqueste Guilhem, tanben coma pel pair, Guilhem IX dich lo libertin pels poders papals e franceses. Sa mair èra mòrta en 1130 a l’abadiá de Nieul-sus-l’Autise, en Vendèa. Aleonòr legirà Ovide, mas las òbras de la Bíblia e las òbras dels Pairs de la Glèisa tanben, li faràn compréner lo latin. Guilhem X serà tanben una granda ajuda per las letras europèas latinas ; Peitiau èra una joncion entre l’Armorica e la latinitat, coma lo Bordèu d’aquestes tempses ; E Bordèu per Gasconha e per apatzimar los ligams de vassalitats, èra la segonda capitala politica. En tornar d’una ajuda al Comte d’Anjòu, Geoffroy V Plantagenêt, campanha sangnosa e particularament massacrosa e anti-cristiana en Normandia, Guilhem X farà un vòt d’anar a Compostela, benlèu idèa donada pel monge Bernard. En 1137, per matar una rebelion del Comte d’Angolesma, se sentirà mal, se morirà, sense pelegrinatge, un divendres sant ; Cercamon, trobador famós, ne farà un «planh». Lo còrs del duc serà menat a St Jacme, en fargar lo mite del pelegrinatge : «Sant Jacme, membreïus del baron que, pelegrin, mòrt dabans vos…» L’eiritièra se trapa alara Aleonòr, la filha majora. Dins lo seu testament donarà Aleonòr en maridatge al rei de França (podiá far d’un autre biais ? Non !) ; al moment èra Loís VI lo gròs, que morirà lèu ; a Reims aviá benlèu trapat quicòm, èra per una batèsta contra l’imperador Enric V. Lo filh Loís VII aviá setze ans, e èra prometut de carrièra eclesiala, e n’aviá la formacion; lo 25 d’octobre de 1131 èra estat designat a Reims coma legitima eiritièr de la corona dels capetiens, aprèp la mòrt del seu fraire. Las eposalhas seràn per volontats dels pairs, donc, sense cap de dobte. Son d’unes interèsses de familha e de la politica del moment. Los capetiens vesián una escasença politica bèla d’espandir lo pichon reialme, e la Glèisa catolica d’eliminar descendents dirècte de Karlmagnus. Loís VI anirà a Bordèu per se maridar al palatz de l’ombrièra lo sièti del poder civil ; ostalàs segur rebastir al X^en sègle pel Duc de Gasconha, Sanch-Garcia III lo plegat. Los bastiments son bèls, al mièg dels ostaus e casaus de la ciutat occidentala de l’espaci latin, que costeja al sud de garona, la mar… d’aiga dolça que davala dels Pirinèus. Anirà a Bordèu car caliá assegurar un maridatge de vertat e la securitat de la nòstra Aleonòr. L’abat Suger pel rei dels Francs e l’arquevesque Goeffroy de Bordèu faràn lo contracte de maridatge. Lo maridatge convidarà barons e senhors, vassals e cavalièrs, ambe lors daunas, los lors òmes d’armas e joglars, a la ciutat ducala de Bordèu. Lo maridatge serà lo dimenge 23 de julhet de 1137, lo futur bèl lís de França marida aital l’olivièr d’Aquitània a l’acès de la glèisa Sant Andrèu, tota pichonèla encara. D’aquestes tempses la gleisa romana en Aquitània, e malgrat la preséncia dels franceses al maridatge, portèt en «lenga romana» l’anóncia : «Nos en assy aiustats, a honor de Diu…» Mantunes cronicaires qualifícan Aleonòr de perpulchra (pron polida), o una «femna sense pariera, polida autanplan que vertuosa, energica autanplan que dolça, umila malgrat tot viva en paraulas…». Èra en julhet 1137, Aleonòr aviá quinze ans ; los franceses presents disián lo contrari de la polida gascona, e ne faràn cronica tanben; serà prezadas pels barons, eclesiasques, pòble, e sobretot pel jove òme que èra vengut la maridar. Aleonòr pòrta lo títol de «Duc dels Aquitans» –Dux Aquitanorum- al jove futur rei ambe lo seu títol de «rei dels Francs» -Rex Francorum, es lo consentament de l’Aleonòr que donarà lo poder al rei sus l’Aquitània. Aquitània e Gasconha damóran autonòma; es la qualitat de duc d’Aquitània que gestiona bèls maines privats, mas tanben mantunes dreits concrèts, escrits, sus la devolucion dels feudals, de las aigas, de las ribas e las islas, la percepcions dels peatges, del desma, del cens e de taxas diversas sovent en natura, de còps en dinièrs. L’abat Suger es estat pron generós ambe los clèrgues e senhors d’Aquitània. Malgrat la costuma dels longàs maridatges, l’abat Suger oblida pas los imperatius de la causa publica reiala franca; lo rei Loís lo gròs se morís a París. Tre la fin de julhet, l’òst reial tòrna a la capitala franca. Mas benlèu que Suger li agradava pas la calor d’estiu a Bordèu ? Lo bicatge encensat pels rites catolics reials francs se tinguèt a Santa, segon la cronica francesa. A Peitiau, lo 8 d’agost de 1137, Aleonòr e Loís son coronats ducs d’Aquitània, «à la grande joie de tout le pays». Segurament, es la mai granda monarca francesa de tèrras occitanas. Lo meteis jorn a Peitiau, un cavalièr èra vengut anonciar la mòrt del rei Loís VI lo 1er d’agost a París. A la debuta del XX^en sègle, Achille Luchaire, dins Histoire de France de Lavisse, assegura : «lo renvia de la reina Aleonòr foguèt una fauta politica dels mai grèus, cometut, es vertat, a un temps que los sobeirans sabián pas encara sacrificar lors convenenças personalas a la rason d’Estat». Mas sembla que lo rei aviá mestièr d’un filh, e aviá pensat que aniriá melhor ambe Constança de Castilha, filha de l’«Imperador d’Espanhas» Alfonso VII ; serà sacrada e coronada a Reims, en 1154, l’infortunada princessa –foscor de l’Histoire de France- morirà en còva, sièis annadas pus tard, daissarà doás filhas : Marguerite e Alice que cal pas mesclar ambe las filhas realas d’Aleonòr e de Loís VII. Al cap de cins setmanas de veuvatge –e malgrat lo seu chagrin- Loís VII se tòrna maridar ambe Adèla, filha del Comte Thibault IV de Champanha. En 1165, Aleonòr aurà jà donat quatre filhs e doás filhas al seu segond òme ! Coma Loís auriá pogut dire que leonòr repudiada al costejat dels trenta ans –la debuta de la maturitat al XII^en sègle-, fariá una pròva d’un tant imprevisibla feconditat ? Es vertat que lo vertuós capétiens èra pas ges ardós ni talentuós genisicament, autanplan que Planatgenêts. A vint ans, Henry s’en orgulhís d’aver dos batards, que fa escolar dins la seuna maison, segon las manièras del temps. Lo seu temperament excessiu e coleric- los seus accès de «bile noire»- dona dignitat a la dinastia d’Anjòu. 1129, del Comte d’Anjòu, per lo jòc d’una adreita politica matrimoniala e d’afars o causida dels Comtes per la Palestina, es devengut Henry de Plantagenêts, Duc de Normandia. E ara lo Norman devengut prepara la conquèsta de la corona d’Anglatèrra. Aleonòr, èla, pel primièr còp dempuèi sa naissença –e per mantunas setmanas-, se sentís mestressa de sa dignitat. E rarissim a l’Edat mejana ; las femnas catolicas son d’aquestes tempses devath la tutèla d’un paire, d’un fraire, d’un òme-marit o d’un filh ainat. Una «dòna peitavina» del temps, composada en occitan, sembla signalar la seuna allegria ; es de vertat la «regina avrillosa», per èstre liura en abril : «A l’entrada del tems clar, eya…» Donc en dangièr de tot maridatge d’interès senhorial, per amor… del Ducat ! Lo 18 de mai de 1152, pel maridatge ambe Henry de Plantagenêt protegís lo seu poder aquitan ; serà a la catedrala de Saint Pierre a Peitiau que la causa religiosa aplegarà Normandia e Angevin, ambe Peitavin, Aquitània e Gasconha. A la taulada la lenga francesa serà presenta :«Quant la corz fu tote asanblee…» en la boca de Chrétien de Troyes. Es un destin excepcional per una femna fòra nòrma que capvirèt al seu temps la tradicion masclista de l’exercici [çaquelà ne patiguèt] e de la transmission del poder, de las causidas del partenari francés, e del patronatge artistic e literari. Es çaquelà lo sol maridatge ambe Henry de Plantagenêts que faguèt prosperat lo seu poder aquitan. Aguèt doás filhas ambe lo rei de França, ambe Louis VII (1120-1180): Marie de France que se maridèt ambe Henri Ier de Champanha, en 1164, e Alix que se maridèt ambe Thibaud de Blois la meteissa annada. Aguèt mantunes dròlles ambe Henri II de Plantagenêts (1133-1189): Guillaume (1153-1156), Henri le Jeune, Matilde, Ricard còr de Leon, Goeffroy (.1186), Aleonòr, Joana [nommat pels franceses Jeanne d’Angleterre], Jean sans Terre (1167-1216). Es vertadierament lo contrari politic del mite de Joana d’Arc la francesa. En 1147, camina ambe Louis VII cap a la «Tèrra santa». 1152, la trentena Aleonòr es sempre un bon partit, ambe las seunas tèrras d’Aquitània, aprep aver daissat rei francés. E aprèp aver daissat França, s’aprosmèt del Duc d’Angevin e de Normandia. Henri II de Plantagenêts èra pas encara Rei d’Anglatèrra. Es ben Aleonòr que trapèt lo maridatge angevopeitavin, melhor que lo francés. Aleonòr es pas simplament una legenda, es una femna de poder, mas per l’Aquitània e lo ben dels afars d’Aquitània. Dins una societat machista, lo ròtle politic d’Aleonòr d’Aquitània es de notar, l’entorn politic e diplomatic èran gaire favorable al poder d’una femna. Los estudis de H.G.Richardson an permetut de corrigir la vision francesa e dels cronicaires machistas dels tempses. Aleonòr obtenguèt lo poder sancier trè la mòrt d’Henri II de Plantagenêts en 1189, se dirà pendent sègles que «auriá pas vertadierament estada regenta del Reialme d’Anglatèrra». Çaquelà a la captura de Ricard còr de Leon, lo rei Richard, es ben ela que s’apoderava de l’autoritat, ne fan la pròva las accusacions de feloniá portada dabans ela e los justicièrs. Aprèp lo retorn de Ricard, la seuna activitat diplomatica s’amaguèt mas renais a la seuna mòrt: donarà omenatge a Falip-August pel Peitieu en julhet de 1199, segon un arrengament pres ambe lo seu filh Joan, que la reconeis coma sa domina. Per l’Aquitània, serà una vertadiera sobeirana: règna, e Joan govèrna, al mens que siaguèsse una mena de «condominium». Las cartas d’Aleonòr serián primièr las pròvas de la seuna activitat politica als fials d’aquestes periòdes que lo poder damora voide, entre dos règnes e al moment de la captura de Ricard. Tots los estudis recents pròva que los actes d’Henri II de Plantagenêts se son faits elonhats de las autoritats d’Aquitània; i aguèt çaquelà tres mila cartas ! Los franceses pensàvan que los Aquitans avián cercat d’obténer las favors del rei-duc de Peitavin-Normandia; son a còps presents coma testimòni sus las cartas reialas, mas sonque quand lo rei-duc de Peitavin-Normandia viu en Aquitània, e o seguísson pas quand lo rei-duc es dins los Estats del nòrd de l’Edge. Quand a Henri II, s’en va rarament dins aquesta region, senon per matar revòltas de senhors o per recebre omenatges. Cal donc se virar cap a la cor d’Aleonòr, de Ricard o de Joan per i veire preséncia de l’entorn peitavin. E dins de quin biais Henri II s’èra interessat a las tèrras ducalas del sud ? La responsa se trapa dins la localizacion dels cors de nadal, que sonque doas (en 1156 a Bordèu, e 1166 a Peitieu) son celebradas sus las tèrras d’Aleonòr. Henri èra un estrangièr en Peitavin, e los territòris de sa femna èran restacats de biais fosc a l’empèri dels Plantagenêts, çò que pòt explicar perqué aqueles ans per fin preferit se raligar, en 1204, al reialme capecian enforcit puslèu qu’a un poder Plantagenêt aflaquit. Las cartas permeton tanben una comparason dels ròtles respectius dels dos òmes d’Aleonòr, Louis VII e Henri II, en Aquitània. En dètz ans, entre 1137 e 1147, se coneis al mens trente cartas que Louis se dirà «duc d’Aquitània». Al contrari, pendent una durada pro mai longa (trenta-set, entre 1152 e 1189), raras son las que Henri se dirà de la meteissa titolacion. Aqueste fait pròva al encòp lo seu pauc d’interès per aquestas regions e la realitat del poder exercit dementre aquelas d’Aleonòr o de Ricard. Los gascons d’Aquitània podián se considerar coma personas d’un Estat independant, pel mens d’una «region» ambe una prigonda autonomia dementre la movença sobeirana normando-saxona. Qual èra lo poder real d’Aleonòr dins aquestas regions ? Un bèl nombre de cartas concedidas per Henri II donc los seus Estats de sa femna son simplas confirmacions de concessions jà faitas aperabans per Aleonòr. Aquela perseguís d’exercir un pro naut nivèl d’autoritat independanta en Aquitània, al punt que las seunas pròprias cartas son atanben frequentas que las del seu òme. Aprèp lo seu empresonament en 1173-1174, es Ricard puslèu que lo seu paire Henri que prend lo ròtle de la reina tal governador efectiu del Ducat. Aprèp la mòrt de Ricard, nombroses indicis desmostran qu’Aleonòr èra capabla de preservar sa pròpria autoritat sus l’Aquitània, malgrat la pujada del poder de Joan coma vertadier rei-duc d’Aquitània. Los estudis nombroses son sempre publicats per mantunes, Marie Hivergnaux rectifica aqueste ròtle d’una dominança supausada d’Aleonòr; pendent lo periòde de 1137 a 1152, per exemple, Aleonòr es reina de França e duquessa d’Aquitània. Se coneis vint cartas d’ela durant quinze ans. Òr, son totas publicadas pendent los dèts primièrs ans que precedísson la crozada, çò que sembla sotalinhar l’importança de la rompadura del copla intervenguda a aquesta data: l’activitat politica d’Aleonòr es alara per tal de dire «mesa al som» pel rei, que se mesfisa d’ela e la plaça de costat de tota decision. La natura e l’espandida del seu poder s’exprimís mai clarament en Aquitània, la seuna pròpria Aquitània. Çaquelà, Aleonòr apareis rarament sola dins las cartas (quatre còps). L’imatge d’Aleonòr es çaquelà multiplas, mas çò de segur es que en tant que femna maridada, Aleonòr a pas pogut exercir lo seu poder plenament, e lo seu patronatge existiva, mas èra limitat pel biais de viure del periòde. Çaquelà encara al XX^en sègle, es la sola reina de l’Euròpa occidentala que dins un suplement de magazine anglo-american amerita un paragrafe bèl, alara que pas un rei francés o amerita. 2004, una granda exposicion a Fontevraud a adralhat un fum de toristas britanics per una exposicion sus la granda dama d’Aquitània, èra a Fontevraud, pas dins l’Aquitània modèrna que raras son estadas las exposicions.

Aberracion

Es ambe aquestes mots que debutarai un ABCDari meu de l'occitanisme e per l'occitanisme novèl.

Soi en cèrca d'un editor ...

Aberracion, f. Deviacion. Se dirà de tota foncion desvirada de la tòca iniciala : es una aberracion dins lo sentit que amena l’ipdropic a beure ; es una aberracion de l’adaptacion que amena mantunes cavals del Colorado de minjar planta que los mátan; es una aberracion d’escriure en francés, la lenga que escana - l’istòria d’Occitània.

Abérrer v. S’enganar.

Aboès, autbòi, jaboèr, m. Instrument de musica occitana.

Abolicion, f. Annulacion d’un títol nobilièr o d’un sistèma reial o republican, mai tanben d’una lei reiala o republicana. Veire Servatge.

[...] ( que n'i a 300 paginas )

De qué ne pensatz ?

Me pensi important d'emplegar una lenga per donar los instruments modèrnes per servar un pòble de l'alienacion, mas se desperta e m'agrada de pensar que aqueste ABCDari li serà utile.

«Right Order» in Occitània, with Ségolène Royal ?

L'«Òrdre juste» en Occitània, segon Segolène Royal ?

L'«Ordre juste» en Occitanie, selon Segolène Royal ?

Se vesiam ensemble ? Se vesiam ensemble aquestes ligam primièr :

http://jacmetolosa.spaces.live.com/Blog/cns!49914F5702C5C72E!952.entry

Mas al final quí vòl pas de l'òrdre juste ? Alara tornem a las definicions e al blòg de JacmeTolosa, le godilhaire, e saurem melhor sus l'autora d'aquestas paraulas ordenadas e marqueting. Car votarem o pas per ela en Occitània, devath dominacion francesa, podem far d'un autre biais, sense lo vòte blanc ?

Vos conselhi tanben lo punt de viste de setembre 2006 de l'Amerloque : http://amerloqueparis.blogspot.com/2005/10/resonance.html

Sabi pas se Claudi Martí li es estat demandat los dreits d'autor ? Mas encara un còp un Amerloque que ne sap mai que cap francés de París, sus Occitània !

Puèi se pensatz que cal melhor parlar dels vièlhs, vos conselhi lo blòg ancian sul tèma del Papy Crash ; que n'avem tanben de Papys dins l'Occitanisme, que son d'una dignitat tanben sense parelha, veire "Robèrt Lafont" sul vòstre "google" de servici.

2030, Papy-Crash, parlem d'economia, mas aquò pòt amagar quicòm mai ...

Aprèp un programa de France Culture que Jean-Yves Ruaux es estat convidat, ai comandat lo libre ; soi a lo legir.

Sembla que l'aspècte financièr es pron ben tractat dins aqueste libre ; fauta l'aspècte lingüistic e cultural del mesprètz francés contra aquestes vièlhs -d'abans 14/18- que parlávan la lenga de sempre, l'occitan en Occitània, lo breton en Bretanha, etc. Aquò èra pas del concensús nacionalista francés, nimai republican, nimai reialista. Es que l'aspècte de neant al nivèl 'transmission', o sul meteis tèma, es pas degut a una certana vision de la transmission en França ? Aquò far mai de tres generacions que l'Estat a près lo relais de la transmission del saber, totes los sabers.
Tres generacions de ciutadans e ciutadanas de França que an après a transmetre RES ! ... e que los problèmas s'amássan sense aver solucions de longs tèrmes.
L'Estat es sempre vist coma la solucion unenca, per la lingüistica coma per la finança. Mas l'Estat tanben es un bankster politic, lingüistic e economic donc.
La darrièra de coberta explica tanben : « [...] perqué dins trenta ans, un Francés sus dètz aurà pus de quatre-vint ans e que res es pas encara botat en plaça per s'i preparar, - perqué se res es fait, l'economia podrà pas suportar lo còst de la dependéncia devenguda la mai nauta que la de las pensions e de la Sécu, - perqué -electoralisme e cort tèrme fòrçan- los òmes politics crànhan per lors avenirs politics, se anticípan la França en 2003, -totparier apocaliptic e benlèu mai qu'una catastròfa nucleara. - perqué se la França, los Franceses, lors govèrns e l'òme de la carrièra, los sindicalistas e los directors d'entrepresas, perseguisson lor caminament tranquillòt, dins mens de trenta ans lo baby-bom aurà provocat un vertadièr papy-crash. »

Es un libre de legir per saber çò que volem per Occitània, lo país que la França e son bonapartisme a menat an aquesta situacion economica catastrofica pel XXIen sègle.

Without any mind about the occitan nation

Sense la consciéncia nacionala

Sens vision du futur occitan

Sense saber realament çò que cal far avem, pels melhors [una comuna UDF e l'autra socialista del sud, ambe una situacion ben coneguda al nivèl politic], aquesta diferéncia de senhaletica en lenga occitana.

La bandièra occitana pòt semblar utila quand se sap que la populacion es tenguda dins l'ignorança totala, per pas saber ont vívon e ambe quina istòria son. Aital ai entendut un jorn que la comuna de Tolosa aviá rason de botar «panèu en espanhòl».

Puèi aquesta bandièra es pas a Senta Gabèla, perqué pas ? E puèi, la bandièra preposada me sembla tròp lengadocentrista, que n'i a pron d'aqueste vièlh Comtat de Lengadòc.

La modernitat concensuala es ben la bandièra occitana ambe l'estela del felibritge.

Cinéma français, la "positive action" en réel : Indigènes

Totes los Indigènes del monde se devrián donar la man !

Tous les Indigènes du monde devraient se donner la main !

Every Natives of the world should hand themselves !

E òc, podiái pas oblidar d’escriure sus Indigènes, lo darrièr filme que faguèt cambiar la politica francesa… E aqueste filme foguèt grandament criticat per totes los cronicaires nationalistas – Max Gallo en cap- del programa ‘Répliques’ sus France Culture, un dimenge maitin aprèp la messa.
Lo jornal The Independant escriu que lo filme Indigènes obtinguèt grands succèsses en banlègas mai que dins las zònas borgesas dels territòris de difusion. Cal apondre qu’es l’exemple cinematografic de l’aplicacion de la discriminacion positiva prezada per un ministre de l’intérior francés, l’ongarés Sarko.
1830, Sedan, los franceses pèrdon acarat als alemands, lo sant empèri ganha ! Un Estat federal imperial ganha acarat a un Estat republican e centralista, veire bonapartista, es de dire militarista.
La rason primièra d’aquesta desfaita, foguèt, segons la ierarquia de l’armada francesa, los descendants nòbles que menávan l’armada pòst-republicana francesa, o pòst-bonapartista, foguèt lo problèma de compreneson entre los seus eleits armats e las soldatescas indigènas ; los indigènes del tempses èran Occitans, Bretons, Corses, Bascas, Savoisians, etc.
La recèrca ‘republicana’ armada a trapat la solucion : la lenga francesa es la clau unenca de la capitada. Donc, per fin d’aver los indigènes francofònes e perqué pas francés atanben, l’escòla devinguèt obligatòria e gratuïta (caliá ben aver bons arguments per los far dintrar dins un sistèma per preparar la guèrra) e l’escòla se faguèt dins e ambe lo sol francés, gràcia als imperialistas de nauta volada, gràcia a un Jules Ferry, per exemple..
14/18, los indigènes foguèran mai numeroses per far la guèrra pels colonialistas e imperialistas franceses, le nombre payât ! 14/18, lo nationalisme francés s’installèt sus cada monument als mòrts, levat un dins lo prigond Lemosin : farián de la resisténcia ? Òc declamèran totes los eleits nacionalistas franceses, car èran devenguts la nòrma. L’occitanisme descobriguèt l’afar a partir de la guèrra d’Argèria e la cracion dels movements nacionalistas.
Dos ans abans la guèrra de 39, lo men grand-paire refusava que sa femna parlèsse francés dins la maison. 1947, aprèp mantunas accions de resisténcias per la democràcia, lo men grand-paire refusèt que lo prefecte li donèsse la medalha de la resisténcia, bavament abans 1968. Èra sense cap dobte pas un comunista (aquò es pels tenendièrs de la pensada del General De Gaulle, veire pus luènh).
1939, la França èra ben motlada al national-linguisme francés (la lenga es lo veïcule d’una pensada, e pel francés, veïcula una pensada fascista, òc colonialista) ; 1918/1939, l’ideologia portada per la lenga francesa se desvelopent, lo Parlament a Bordèu votava los plens poders a Pétain.
E ièr, The Indépendant, dins un excellent article a prepaus del filme Indigène, imprimava alara : «In 1944, General de Gaulle was building a case that France was not a liberated of Nazi victim conquest but one of the “victors” of the war and still a great nation. He needed to persuade the other allies, but most of all the French people, that France had played a large part in its own liberation. Official French memory of the war has not concealed the role of the American and British and other troops who invaded France in 1944. It has exaggerated the role of the French resistance movements and it has played down, or even ignored, the fact that many of the French troops in 1944 were of Arab or black origin. »
[ndlr, dos comentaris cortets sus l’article : 1 - General De Gaulle aviá tanben un enemic interior que èra l’armada interiora resistenta que èra supausada èstre comunista, e que caliá fòradandir del poder futur. 2 - Es vertat que veniá del Magreb en majoritat, mas èran pas totes Arabes, mantunes èran amazighes (Berbèrs).]
1940, cal parier que en 14/18 trapar d’autres gogos per sosténer un Estat que se morís ; trapèran novèls indigènes…. E l’istòria se tòrna repetir. E l'escòla de la republica amaga sempre l'istòria reala del(s) pòble(s) que n'es supausada èstre un servici public.

Es quitament pietadós que productors d’aqueste filme Indigènes, o que mantunes Harkis siaguèssen devenguts bons nacionalistas franceses, e demandèssen que lors nationalismes siaguèssen reconeguts… Farián melhor de verificar que aquel bourbier que i pausan los pès, pòrta un nom : France, siá un Estat nationalista (republican o pas), mas pas un Estat ciutadan [França de las nacions], un Estat que saupriá far quicòm de las diferéncias nacionalas (berbèras, arabas, occitanas, bascas, catalanas, etc.), aisinar per bastir una societat universala e modèrna.

Sense Dictator, ni armadas de repression, l’Iraq se desintègra car es un Estat vengut de l’ideologia colonialista. Lo colonialisme destrusís los pòbles, tôt ou tard. L’Iraq sense l’intervencion armada americana existariá encara ambe lo seu dictator ? Mas aquò vòl pas dire que se seriá pas desintegrada ? Lo temps de la seuna desentegracion es estada accelerada, per las volontats foscas (petròli e comèrçe) de la familha Bush ( familha elegida per las votacions americanas)

Totes los indigènes del monde se devrián donar la man, òr, aqueste filme pròba que los indigènes de la republica an ren comprès, o que l’argent dels productors rendís avugle o sord a propaus del percorregut dels ancians indigènes de la santa republica nationalista francesa, mas tôt ou tard…

TÔT ou TARD .... Veirem ben se l'Estat francés se transfòrma sus la realitat de la seuna istòria e lo seu passat, o que se desfar per l'Union Europèa.

Lo candidat francés modèl a esquerra.

Segolène Royal ?

O quand Bonaparte tròba sempre

lo son bon candidat o la seuna bona candidata.

Alain Rousset sosten Segolène Royale, ben … Lo trabalh del President del Conselh Regional, Alain Rousset, en Aquitània es exemplar, es vertat. La politica lingüistica en Peitièu-Charanta es pas gaire visibla, es vertat que es estada donada a d’autres nacionalistas franceses, un protector del productivisme estatal francés, un comunista.
Mas per rasons politicas es que cal far fisença a la candidata socialista, es qu’avem de vertat una candidata socialista e umanista ? Robèrt Lafont –e coneissem sa volontat politica fòrta- nos fa sempre plaser quand conta lo seu passatge dins la cor de l’Elisèu lo dimècres 13 de mai 1981…. Es que sem condamnat d’aver tornamai la meteissa resulta de mesprètz politic ?
Un ministre de l’interior discorejava : «la sola negociacion es la guèrra» (la guèrra d'Argèria), non Bush es jamai estat ministre de l’interior francés, nimai lo devís d’un ministre actual ongarés; es lo devís d’un certan Mitterrand François que es devengut candidat(s) socialista(s) a la(s) presidenciala(s) ; es estat mantunas vagadas, candidats dels socialistas franceses : imaginatz !! Car i a pas sonque la francisca numerotada [medalha d’assegurança d’èstre tras que bon nacionalista francés] que fai de brun sus la figura socialista François Mitterrand, i a los actes politics seus tanben ; ai plan gaitat lo dobla DVD sus l’illustrissim conductore socialista.
Es que se pòt èstre candidat presidencial francés sense aver fait allegéncia al sistèma bonapartista, al sistèma militarista o militaro-industrial o nucleari-industrial francés ? 1982, jà elegits, los socialistas votávan pel nuclear total a EDF (entrepresa CGT/PCF). Segon El Periódico «la Familha Royal cèrca una corona»… militara ? Per èstre segur d’èstre adobat coma bona candidata al PSf ? O pels rensenhaments generals franceses ? Que es lo royal-isme ? Digatz-me los contenguts amagats ? Digatz me çò que son de vertat ?

E en 1992, jà frescament re-elegits, los socialistas votávan una lenga unica dins la Constitucion, de páur de l'anglés dins l'Union Europèa, èran jà d'esquerristas franceses que avián páur de las diferéncias lingüisticas.
Lo Paure Michel Rocard aviá cap chança de capitar d’aver lo vòte socialista, fàcia al conductore François Mitterrand e son ret nacionalista francés. Quand Segolène Royal a problèmas ambe los socialistas, per èstre candidata, es una bona novèla ; cal esperar que la candidatura fasquèsse pas tanpauc un bis del 21 d’abril de 2002. Un 22 d'abril per l'esquerra nacionalista, aprèp la dreita liberala francesa e nacionalista. Mas es que la dreita liberala votarà sonque per l'esquerra al segond torn ? Lo 22 d'abril 2007, votem pas al mens ?
Lo candidat a la presidenciala de la République es sempre pas bon per Occitània, coma lo seu sistèma electoral e «democratic» car es sempre lo modèl bonapartista que se perpetua ; quí cambiarà lo «ceucle vertuós républicain» que nos engana dempuèi tantas annadas, e afavoriza la mediocritat politica francesa ?

.....

La votacion de la prima 2007 serà complicada !

Istòria Universala de Marselha

Un libre essencial : Histoire Universelle de Marseille.

Alèssi Dell'Umbria escriu per Occitània, ambe l'Istòria Universala de Marselha

Alèssi Dell’Umbria es un coneissèire de las luchas populàrias en Provènça e en Occitània.

Lo país de lenga d’Òc –occitan- se caracteriza per una lenga e una cultura comuna, mas es pas jamai estat unificat politicament. L'unitat foguèt impausada de l'exterior, pels reis de França e sobretot per la République. E se los Occitans an participat activament a la davalada de l'Ancien Régime, lor adesion a la basteson de l'Estat-nacion francés es jamai anar dins la nòrma o dins la natura dels òmes d’aqueste territòri. Dins lo Midi, èstre revolutionari significa longtemps tornar botar en causa lo modèl jacobin, autoritari e centralista que se fondèt la République française. De 1848 dinca 1914, aquestes revolucionaris del Midi son estats tot a l’encòp federalistas e internacionalistas, tal ne testimonejèran los movements communalistas de 1871 e la revòlta viticòla de 1907.
Als tempses que la mondializacion del capitalisme s’amaga per botar encausa lo sistèma politic repressiu e uniformizador de l’Estat-nacion, aqueste godilhaire republican trapa oportun de tornar examinar aquesta experiéncia istorica amagada. Los Occitans an ignorat «lo despertar de las nacionalitats», al mitan del XIX° sègle : lo «sentiment nacional» lor damora estrangièr, e se i an sacrificat mantunes aquò foguèt en tant que Français, non en tant qu'Occitans. Autanplan dire que aquestes païses que foguèron l’objècte d’una vertadièra «colonisacion interiora» [volguda tanben] pòdon, al moment que l'Estat-Nacion se voide de sa substança, Alèssi Dell’Umbria dona una contribucion excepcionala al necite despassament dels modèls politics e cultural prepausats en França.
Alèssi Dell'Umbria es animator de l'Ostau dau País Marselhés, punt d’encontre al entorn de la cultura e de la lenga occitana.
Son libre «Histoire Universelle de Marseille, De l’an mil a l’an deux mille» es essencial per bastir un projècte per Occitània e alargar lo projècte europeïsta simplista francés.

De crompar a vòstre librari per l'aver en mans, essencial, o lo site de l'editor : www.agone.org

E en Espanhòl a publicat tanben …..

http://alasbarricadas.org/noticias/?q=node/3502

Sinòpsis en lenga espanhòla : A propósito de la quiebra del vínculo social, el final de la integración y la revuelta del otoño de 2005 en Francia

[...] La cuestión social por excelencia es la de la relación con el mundo. El aislamiento, la separación entre el individuo y la comunidad, son la condición misma del funcionamiento de la maquinaria capitalista. El capital debe destruir de formaimperativa, mediante la violencia directa o por medio de infames constreñimientos, cualquier forma de arraigo local, a imagen de aquellos campesinos ingleses del siglo XVIII a los que obligó, a través de la práctica de las enclosures (cercados), a abandonar el campo para engrosar las filas del ejército de reserva del salariado industrial. Desarraigados, privados del punto de apoyo de la comunidad rural, a losfabricantes textiles de Manchester y de Birmingham les servían igual para un roto que para un descosido. Nos encontramos hora en la etapa en que ese proceso se ha globalizado bajo diversas formas, lo cual significa que los incendios de los suburbios no plantean una cuestión de derechos, sino las cuestiones de la lucha social real, porque los jóvenes parados-de-por-vida y precarios que nacen y crecen en estas zonas de marginación no son el resultado de una injusticia particular, sino la condición de funcionamiento de un país capitalista avanzado. [...]
Analisis en lenga occitana :
Luènh de totes los discorses prepotent, moralizador o pseudo-insurreccionalista, aqueste es rigorós e escairador, lo tèxte se plaça a la debuta de la davalada de 2005 en França dintre lo procèssus de desintegracion sociala e reforçament de l’Estat-Leviatán iniciat dins tota l'Euròpa. E zo faguèt ambe l’intencion d’obrir un debat real e pausar una perspectiva revolucionària acarat al chantatge politico-mediatic que done, coma apcion ineluctabla, l’eleccion entre l’integracion laïca e la democràcia acarat al comunautarisme etnicoreligiós o pseudocultural.
L’autor d’aquestas linhas es pas, per fortuna, ni sociològue ni jornalista ni militant. A la debuta dels ans uèchanta participèt a la primièra cauma bèla de las «banlieues». Dempuèi asistiguèt, impotent, a la derrota e recuperacion de la meteissa, aital coma a l’instauracion al país vesin de un autentic apartheid social, mantunas etapas e mecanismes de construccion, dempuèi lo final del colonialisme dinca l’actualitat, recapitula dins lo tèxte. Aital puèi, aqueste assag nos baila fòrça mai que una istòria de revòlta dels barris suburbans e de l’immigracion, jà que se limita pas a donar las claus de mantunas decadas d’evolucion sociala (lo que jà es tot un trabalh en se meteis), sinon que propause orientacions concrètas pel present e lo futur immediats.

Les droits linguistiques comme facteur d'intégration sociale

V Simpòsium Internacional de Mercator sobre las lengas minorizadas.

"Els drets lingüístics com a factor d'inclusió social"

( « Los dreits lingüistics coma factor d’inclusion sociala » )

Se debanarà a la sala Prat de la Riba de l'Institut d'Estudis Catalans (IEC), a Barcelona, los 19, 20 i 21 d'octobre de 2006.

http://wwww.ciemen.org/mercator

Organiza: Mercator-Legislación, CIEMEN (Barcelona, Catalonha) Lo programa e lo butletin d'inscripcion (gratuït) los trobarètz a

http://www.ciemen.org/mercator/simposis/2006ML/index2006ct.htm

Perqué fa aqueste encontre informatiu ?

L’Euròpa es estat sempre un espaci multilingüe. Aqueste fait s'ès accentuat en las darrièras decadas ambe l'arribada constanta e l'establiment al continent de personas non originàrias d'Euròpa que o apòrtan los sius idiòmas. L'actuala realitat lingüistica d'Euròpa es, doncs, mai rica e alara mai complèxa que jamai. L’Union Europèa (UE), entitat politica, economica e culturala en construccion, que a coma un dels seus objectius portar a la practica lo principi democratic d'unir los europèus tot ne respectant la diversitat, viu plenament immersa dins aquesta realitat. Dins lo procèssus de la seuna construccion, l’UE a d'abordar fenòmenes atanplan importants coma las ligasons entre la integracion e l’inclusion sociala dels immigrants d'autres continents, çò que represèntan ja, dins fòrças endreits, un percentatge significatiu. Las lengas que auèi se párlan dins l’Union Europèa -tant las consideradas tradicionalament europèas coma las nòvas lengas aportadas per l’immigracion- son una de las pèças clau per far possible l’"union dins la diversitat" entre totes los ciutadans, gropes, comunitats e pòbles que convívon en Euròpa. La basa d’aquesta convivéncia camina per nos questionar de quina es e quina auriá d’èstre la politica de multilingüisme que, auèi e dins lo futur, cal practicar dins l’UE; nos questiona, alara, coma se pòdon regular e garantir los dreits lingüistics dels immigrants e dels receptors e, d'una manièra mai especifica, coma aqueste exercici pòt afavorir la coësion sociala dins comunautats lingüisticas minorizadas, que generalament compartisson espaci ambe las anomenadas majoritats o dominants.

Lo Simpòsium Lo Vèn Simpòsium Internacional Mercator preten far una analisi critica dels tèmas e de las questions sotlevadas, partent del respècte dels dreits de cadun, de totes e sotalinhant la foncion de la lenga coma factor d’inclusion dins societats ambe lengas minorizadas de l’Union Europèa. Lo Simpòsium tanben vòl presentar una seria de cases practics que conjuguen lo balanç entre los dreits individuals e collectius dels locutors de lengas de l’immigracion e de las lengas minorizadas. En mai, se propausarà de recuèlhir solucions que debútan la coësion sociala de las comunautats receptritzes e que, al mateis moment, ajudèssen a consolidar la diversitat lingüistica sense discriminacions. Dins aquestas propausicions se pausaràn en retlèu los aspectes legislatius que contribuïsson a garantir lo desvolopament dels dreits.

Oriol AmpueroMercator-LegislationTel: (+34) 93 444 38 00Fax: (+34) 93 444 38 09
cdoc@ciemen.org

Lo meu comentari personal :

Quantes òmes politics d'Occitània i aniràn ? Quantes candidats a las eleccions presidencialas i aniràn ? Quantes foncionaris cargat de mission dels Conselhs Regionals o Generals d'Occitània i aniràn ? Quantes associacions francesas [d'assimilacion al projècte republican] d'Occitània i aniràn ?

Car lo problèma es pas nosautres occitanistas d'i anar, lo problèma es coma pènsan los que vòlon l'uniformitat francesa coma sistèma d'assimilacion dels "estrangièrs" de las banlègas de l'economia oficiala francesa e al meteis temps nos explícan que val melhor parlar francés, jà que mantunes sábon pas parlar francés ! ( car es tabó de dire que los estrangièrs, en passar per las escòlas francesas, sábon pus lo francés, nimai los occitans sábon pas lor pròpria lenga, l'occitana ). Car la vertadièra catastròfe sociala francesa es ben aquela volontat fòrta de pensar assimilar l'immigracion per poder aver "bons franceses" coma zo an volgut far ambe los occitans ! Car es pas simplament un problèma de lengas dels estrangièrs de banlègas, es tanben una autra formacion del sistèma de mudason dels populacions de la planeta, que, aprèp aver acceptat la mudason del capital, farà que las populacions aniràn ont vòlon.

L'abséncia de l'occitan a Tolosa : lo cas de la Plaça Occitana

Placé occitané .... La comuna i e fa òbras de renovelament comercial, e l'occitan i es pas present ! L'occitan es pas sonque la lenga del patrimòni vièlh e de las vièlhas carrièras ...

Los toristas s'interèssan tanben a las animacions occitanas

One torist is interested by 'Occitània' festival

Un touriste s'intérèsse au festival 'OccitaniA'

Aquí avètz dos òmes d'aquesta planeta, un indigène local de Sent Lís que li interèssa lo "hilh de puto" de Loubatière, e un Taïlandés que li interèssa lo programa del festenal Occitània, sus la plaça del Capitòli.

La lenga occitana es la lenga de totes ; es per aquesta rason que quand los servicis de la comuna, del CG, o del CR, e de la prefèctura [pas per la repression ben segur!], s'interèssan pas a l'emplèc de l'occitan, es una vergonha !

Tornarai escriure que :

l'occitan es l'afar de totes e totas,

los nòus venguts [toristas o immigrants del sud o del nòrd] coma los que an rasigas que vòlon trapar dins lo "hilh de puto" de Loubatière.

Que fan las institucions comunalas per integrar los nòus venguts a la(s) lenga e cultura(s) occitana(s) ? Que fan per emplegar dins lor servici la lenga occitana, coma una causa normala ? Tolosa es ben capitala d'Occitània, non ? Me zo díson totes los ciutadans e totas las ciutadanas d'aquí, quand se parla d'occitan, mas per la visibilitat e l'exemplaritat de la ciutat .... es un autre afar.

A Perpinyà, la comuna, lo cargat de mission pel catalan es un elegit tanben [Jaume Roure], es pas lo que fai lo trabalh per botar la signaletica, es lo que prepara una politica.... E la sinhaletica en occitan, l'esperem quitament per la plaça Occitana que es renovelada ( e donc los panèus perqué son pas en occitan [e francés que zo son], uèi ?) ...

Al Conselh Generau de Tolosa, lo cargat de mission es pas un elegit, e a pas de burèu al Conselh Generau, per contra a un telefòne .... pel lobbying en favor dels vòtes socialistas ! Lo ròtle d'un cargat de mission emplegat del CG es de fargar una politica per l'occitan dins lo sistèma, e ajudar los elegits a melhor entendre lo sistèma cultural e lingüistica occitan, es pas aquí per donar la politica que cal seguir ; los elegits son grands non ? E demandi pas un collòqui per donar d'exemples de bona politica lingüistica !

La critica es balançada : [UMP-PSF-PRG] an de trabalh de far a Tolosa per comprendre çò que es una politica lingüistica digna, per l'occitan, e per totes e totas. Perpinyà es un exemple, que segur se pòt melhorar, mas que, pels occitans e las occitanas, es una dralha bona que cal seguir. Unitat Catalana trabalha ben ambe lo cònsol [Baile en catalan]....

La fòto dels ciclistas segons la comuna de Tolosa

................








The poster of Bykers from Tolosa autorities

Une publicité de propagande d'une commune UMP

La guerròta contra los ciclistas de la majoritat ( UMP e panaire de Tolosa associats )

Hostilities against bikers ( by the UMP majorities and thief in Tolosa )

La petit guerre contre les cyclistes ( de la majorité UMP et voleur de VTC à Tolosa )

( veire fòto sul precedent blòg )

A l’atencion de

Mn. Jean-Michel Lattes, Comuna de Tolosa.
Conselhièr Cargat de la circulacion e dels Transpòrts (ndlr : m’imagini collectius e individuals)

Car Sénher,
Es ambe plaser que ai vist arribar las òbras de la carrièra S….. ! (es la meuna !) E la consequéncia unica, pòdi melhor m’aparcar car los grands veïcules an fugit l’aparcatge d’aquesta carrièra.
Soi un d’aquestes que s’apárcan normalament ! Ai un veïcule pichon …Donc, se lo monde s’aparca sul trepador, an páur de la velocitat de la circulacion que respecta pas la limitacion de vitessa, (es legitime, e donc pensatz a-n aquò abans tota accion mauvesenta, o repression) … Los veïcules daválan tròp aviat !Puèi, aqueste sistèma d’aparcatge en U alongat [veire colcat] es pas una bona idèa, limita d’aparcatge de las pichonas autòs, nimai una faiçon de veire l’automòbil dins la carrièra ; son trabalhadors que díntran tardièrs…. Que vívon ! E que cal pensar que pòdon pas far sense autò, vist la mau-fargason del sistèma collectiu de desplaçaments e las exigéncia de las entrepresas, tots en periferias de ciutats….De mai, ambe aqueste corrièr, vòli tanben indicar, per aver un parallèl ambe l’afica que ai junt ambe lo meu blòg, que lo servici de comunicacion deuriá tanben repotegar contra :
- las automòbiles que son instruments de pollucion dels palmons dels ciclistas- los busses polluïdors ( parier que las veituras )
- los taxis aparcats malament e sense vergonhas contra los ciclistas- los camions de liurason que trápan pas luòcs normals per liurar, e que son sus las pistas- las automòbiles mal parcadas sus las vias de bus, o sus las vias ciclistas quand son de bona qualitat…- las òbras de totas menas pas signaladas sus las linhas dels ciclistas, que son aital annuladas.- l’impossibilitat de s’aparcar ambe un VTC dabans la mendra botiga del centre ciutat (que pènsan los botiguièrs que los ciclistas son pas clients ? E es parier pels supermercats de banlègas, quitament lo que se sona Occitania a Balma, o a Blanhac per anar a Leclerc es encara una pietat o Colomiers per anar a la Zòna de Le Perguet, o a Portet per anar a la monstruositat comerciala al entorn de Carrefour …)Etc.Per clavar, per la circulacion dins la ciutat, quand la signaletica serà adobada pels valents ciclistas e en lenga occitana ? Es ben clar que las pistas e lo ciclisme coma mòde de desplaçament, normals e ecologics, son pas unas prioritats de las comunas del Grand Tolosa.
Car la VTC se podrà èstre mai qu’un instrument per bicicletar lo dimenge sul bòrd del canal o suls tucs del SICOVAL, dins las banlègas borgesas de Tolosa, veire la comuna de Lyon o de Bordèu (Occitània) per aquò ! E jo m’agradariá de daissar lo meu veïcule dins un aparcatge public (pauc car, servici public donc ! un aparcatge pagant en foncion del salari per permetre un balanç social dins las vilas), per anar totstemps en VTC, mas sembla quasi una anormalitat del dimenge !Serà ambe plaser que vos podrai legir, dins la lenga de voldrètz ! ( ndlr : la letra es collectivizada aquí, e podrà èstre legida per totes los elegits del Grand Tolosa o del SICOVAL )
Ben coralament,

_________________________________________________________________

30 de setembre, a la sortida del restaurant Le Barbu, que i aviá de que daissar la meuna VTC, ai trobat lo luòc voide a 23:20 ; la securitat es tant perfecte a Tolosa, que me soi fait panar la VTC, carrièra Isaure a Tolosa ; per un còp los elegits de dreita de Tolosa son del meteis bòrd que los panaires, podrai pus testar lo maissant estat de la preposicion ciclable de la comuna ! ( le meu vesin m'aviá quasi prevengut ! .... ne serai per crompar una autra VTC, que cromparai sul segond mercat de Sant Cernin, es aquí que las segondas-mans dels panaires son vendudas, segon un ciclista plaça Godolin ).

Bon viatge als panaires !

Manifestacion per la "langue des signes" a Tolosa, plaça del Capitòli

E coma la lenga dels signes es per definicion, muda : farai un blòg complementari dins unes jorns per aver informacions complementàrias.
Mas quand se farga una jornada de las lengas -aquesta setmana passada, al nivèl europenc- se penson a los que n'an vertadièrament bessonh de .... RECONEISSÉNCIA : LOS SORDS.
Totas las lengas son una necessitat d'Occitània, per la pluralitat d'un país !

Inauguracion del Festenal 'Occitania' : i aviá tròp de monde !!!

Lo festenal "Occitània" es estat inaugurat per personatges mitics de l'Occitania, l'Occitània radifonica de 'Radio Toulouse', que parla sa lenga, Catinou e Jacouti.... e un fum de personatges politics, directament valuroses per èstre presents e per mantunes representacions d'un o de l'autre. La causa occitana interèssa gaire pas los capolièrs politics que mantunes se desplacèran pas !
E mantunes vièlhs se remembren de l'ipocricia dels politics que èra criticat dins los tèxtes de Catinon e Jacotin....

Rue = Carrièra en occitan

L'occitan es important, mas l'ortografia de l'occitan TANBEN ! Un exemple de provincialisme, cal cambiar lo panèu e assegurar !
Car es ben de fargar nom de carrièra per la tradicion, per una vision modèrna de la tradicion ; sabètz una tradicion europenca que cal pas perseguir : LA GUÈRRA ! Que cal se mesfisar de l'ignorància e de la trobla vision politica en Occitània, son provincialismes.
Soula = Solar o Solan
Estujats = estujats
Carrièra = Rue ....
Qui cambiarà la placa aquí ?

I sem pas encara arribat ! Tot en bilingüe .... las bombas d'Euskadi son utilas, non ?

Fauta una signaletica en occitan ! Es lo ròtle del Conselh Generau [ www.CG31.fr per repotegar ] de zo botar ! Coma en Bretanha, en Euskadi, en Corsèga ... E benlèu que lo famós cargat de mission, que 'trabalha' dempuèi mai de 10 annadas al CG, los coneis pas los foncionaris que s'aucúpan de la signaletica e del seu renovelament. Causa que soi segur es que a lo meu numèro de telefòne... coma mantunes militants per far pression dessús per los far calar !

En Bretanha es tanben los actes militants que faguèran los panèus en breton, es que cal èstre pintre per obténer una resulta puslèu que cargat de mission ?

En Euskadi es tanben los actes militants que faguèran los panèus en basco, es que cal èstre pintre per obténer una resulta puslèu que cargat de mussion ?

Bon quand los cargats de mission s'aucúpan d'aver una lista d'associacions subvencionablas, puslèu que de trabalhar dins los servicis del Conselh General [DDE del CG31, servici comunicacion, servici dels collègis, servici jazz-kulturé, etc. enfin las competéncias del CG, qué !], ne cal cridar al sénher president Izard perqué fasquèsse quicòm al dintre del Conselh General, car ....

L'occitan es pas la lenga d'associacions (tant valorosas que posquèssen èstre!), associacions de militants o de centres culturals psèudo-oficials (amb projèctes europèus e forçadament transbordèirs), l'occitan es una aisina de comunicacion per TOTA la populacion.

L'occitan es una lenga ciutadana !

Un panèu d'intrada de ciutat, una revolucion dins lo monde socializant del Grand Tolosa...

E coma per astre lo cònsol es pas socialista aquí, mas puslèu UDF .... Eh, En Francesc Bayrou arresta de dire als amics teus d'èstre occitanicament corrècte en Occitània ! Parla melhor occitan sus France Kulturé, e alara serà melhor per la teuna eleccion presidenciala.

[un apondon en novembre 2006 : l'associacion La Crida a protestat dissabte 28 d'octòbre 2006 per pas aver estada escotada dempuèi mai de 30 ans, la demanda es simpla, l'aplicacion de las promessas per la signaletica en occitan en Bearn, signaleticas que son de la competéncia del Conseil Général de Pirinèus Atlantics, e son pas signaleticas dins l'entrada de ciutats, non, son las signaleticas normalas per las orientacions sus las rotas gestionadas pels Conseils Généraux]

Totun un occitanista musicaire a remarcat que se sent lis, sentís bon !... Benlèu que l'ipocricia politica zo a pas remarcat, es coma per la vriuleta de Tolosa LOL: sent bon, sent lis !

Bon clarament sus aqueste blòg i aurà totas las comunas de Comenge e del grand Tolosa que faràn parier que Sent Lis [Sant Lis] : ZO BOTARÀN LO PANÈU D'INTRADA en OCCITAN...

Car rotli pas pel PSF/PRG, ni pel PCF/LCR/LO/PT, ni pels verts, gaire per l'UDF, nimai per l'UMP/MPF/FN/MNR !

Mas per l'OCCITAN e sa dignitat !

Mas soi lo godilhaire de l'afar politic francés en Occitània [veire ma pensada sul subjècte sus aqueste blòg : http://jacmetolosa.spaces.live.com/blog/ en data del 1er d'octobre de 2006].

Dins lo futur lo panèu cambiarà de plaça

Caldrà èstre vigilent !
Car un ensemble immoblièr [a dreita sus la fòto] arribarà e cambiarà lo paisatge actual de dintrada de Sant Lís [Sent Lis]. E coma a Autariba que cambièran l'indreit del panèu en oblidar lo panèu en occitan...
E vist la creisséncia de las ciutats dins lo Grand Tolosa... Quand un politica per l'occitan capitarà, caldrà seguir ambe atencion totes aquestes panèus.