20080705
20080616
Reialme oblidat : Reialme d'Arle
Me sembla important de far saber aqueste Reialme d'Arle, que s'en va dels Alpes dinca la mar nòstra, Miègterranèa ; èra una clau economica pel Sant-Empèri germanic. Aqueste reialme concernís l'Istòria que far Occitània uèi, al meteis nivèl que lo Ducat d'Aquitània de l'autre caire. Malastrosament, ai trapat pauc de libre e de causòtas istoricas sul territòri politic aqueste, se n'avètz ... mercés de m'indicar aiçò.20080615
20080612
Observem los franceses !
« I a 75 lengas en França » :
perqué díson aiçò los franceses ?
Acabi de recebre aqueste corrièl, que me sembla duèrbe pron ben lo debat.
Date: jeudi 12 Juin 2008, 17 h 24
Bonjorn,
Bonjorn,
Lèu fait :
1) Se se cita la lista de las 75 lengas de França del rapòrt de Cerquiglini, çò important es de destacar que per la França metropolitana compta plan coma lengas territorializadas istoricas las uèit lengas que citam de longa. Atal, cal citar la lista amb las lengas numerotadas.
2) Se pòt dire que l'utilizacion de la mencion per de jornalistas o d'autres de "las 75 lengas de França" sens explicacion : a) Siá es faita per far creire qu'en França metropolitana (perque las gents an pas idèa dels territòris d'oltra mar) i a pas que "un fum de lengas localas pichonetas". Cal veire qu'aquò s'aplica a l'occitan, unicament o en prioritat. Dison o daissan entendre que i a "de lengas d'Òc" o "de lengas occitanas" al plural. La rason es evidenta : la zòna de l'occitan es fòrça mai granda que las autras. Totas las lengas ditas "regionalas" son dins de situacions analògas dins l'Estat francés. Empacha pas mens que l'occitan es un cas completament especial : a causa de l'istòria e a causa de l'importància de sa zòna dins l'exagòn, es la sola lenga que meta prigondament en causa la mitologia nacionalista francesa (Poirián copar de França Bretanha, Alsàcia, Euzkadi, Catalonha del nòrd, Corsega...., França demorariá França. Ser ne copas Occitània, non. Jòga non pas d'aquel punt de vista de l'independéncia d'aquelas zònas, mas dins la mitologia nacionalista francesa. L'occitan i es "indigestible"). Son estats forçats - siá de dire que l'occitan "existís pas" (cf lo "gRRRlingüista" Gaston Paris) - siá de dire qu'es "un francés del sud", un "francés bis" (dos mejans ajudan a aquò : la mapa de las lengas dins l'exagòn e non pas un encastre mai ample, e l'expression "lenga d'Òc", a causa de sa simetria enganaira amb "lenga d'Oil") - siá de dire qu'es pas una lenga unica, mas un ensemble de lengas). b) siá mòstra l'incompeténcia e la manca de professionalisme de los que te sortisson aquò.
3) Se pòt remarcar tanben que, se Cerquiglini compta coma de lengas diferentas las "lengas d'Oïl" (mentre que compta l'occitan coma una sola lenga), es que pòt pas faire autrament : se comptava totas las variantas d'Oil coma una sola lenga, seriá forçat de considerar que lo francés oficial es pas qu'una varianta, un dialècte d'aquela lenga. Per comptar lo francés oficial coma una lenga al sens plen, es forçat de comptar las variantas d'Oil tanben coma de lengas. (La realitat, es que l'occitan tal coma l'entendèm dins sa varietat es ben una lenga - mentre que originàriament çò qu'apèlan lo francés es pas solament un dialècte, es pas solament lo francilian, es una forma sociala elaborada a partir d'un dialècte, per la pichòta minoritat de poder d'Ancian Regime... Dins sa realitat parlada, la deviá realament faire usatge pas qu'una minoritat infima. Per carrièras e a l'ostal, Corneille parlava normand. Lo pichòt pòble de París parlava pas tanpauc la forma de lenga de la Cort e dels potents).
4) Enfin, se pòt benlèu dire que l'occitanisme en general es en fauta d'aver pas prestat l'atencion que se meritava al rapòrt Cerquiglini, e popularizat tot aquò alprès dels occitanistas. Auriá calgut organizar una responsa organizada de las associacions occitanistas, e suscitar un fum de responsas individualas, tanlèu qu'auriá nasejat l'utilizacion tendenciosa de las "75 lengas de França". Del còp, o auriá copat d'intrada - e emai o auriá virat en nòstra favor. Al lòc d'aquò, sens encara a batalhejar sus las idèas despassadas de "pichòtas lengas localas innombrablas", "las lengas d'Òc", etc.Ne sortirem pas tant qu'aurem pas organizat un "observatòri" dels discorses sus la lenga occitana a l'ora d'ara. Cal crear un mejan de mesa en comun de las observacions de los qu'aquò interèssa per recampar, estudiar, faire conéisser, prepausar d'utilizacions de las colhonadas (i a pas d'autre mot) ditas o escritas de longa, encara a l'ora d'ara.
Es pas pus possible d'o tolerar.
Amistat SG
Apondon personal
La classificacion romantica de las lengas vengudas del latin daissèt :
Lenga d'Oil = francés
Lenga d'Òc = occitan
Lenga de Sí = espanhòl, italian e portugués
Lo catalan èra pas classificat per Dante...
Quand s'emplega "Lenga d'Òc" per la lenga parlada uèi, se cal emplegar "Lenga d'Oil" per la lenga parlada a París, uèi ! E alara caldriá parlar de francofonia o de langue-doil-fonie ? Donc per èstre coërent, occitan es lo mot que cal emplegar e francés es lo mot emplegat. E dins lo francés tal coma dins l'occitan o dins d'autras lengas d'aquesta planeta, es una lenga faita de dialècte e donc de diversitats lingüisticas, de tota mena, verticala o territoriala, veire istorica e futura !
20080519
Tèxte istoric : «Afar Calàs» o Tractat sobre la tolerença.
Quand la justícia francesa mata los occitans... Quand Joan Calàs es estat matat, Voltaire escriviá :
« La matança de Calàs, cometuda dins Tolosa ambe lo glabi de la justícia*, lo 9 de març de 1762, es un dels pus singulars eveniments qu'amerítan l'atencion de nòstra edat e de la posteritat. S'oblida lèu aquesta massa de mòrts que son tombats dins la batalhas sense nombre, sense que perqué es la fatalitat inevitabla de la guèrra, mas perqué los que moríscan per la sòrt de las armas podiá, atanben bailar la mòrt als enemics, e an pas ges cadut sense se defendre. Aquí ont lo dangièr e l'avantatge son similars, l'estonament s'atuda, e la quita pietat s'aflaquís ; mas se un paire de familha inocent es liurat a las mans de l'error, o la passion, o del fanatisme ; se l'accusat a cap defensa que sa vertut : se los arbitres de sa vida an pas cap riscar en lo còltrencar que de s'enganar ; se pòdon matar sense pena per un arrest, alara lo crit public puja, cadun temís per se-meteis, se vei que digun es en securitat per sa vida dabans un tribunal installat per velhar sobte la vida dels ciutadans, e totas las votzes s'amássan per cridar vengença. »
Voltaire, Tractat de la tolerança, debutat en octobre 1762, e acabat e, 1763, imprimit a Ginèbra per la maisson Cramer. Voltaire zo difusèt tre 1763.
* nòta del godilhaire, justícia francesa en tèrra occitana.
« La matança de Calàs, cometuda dins Tolosa ambe lo glabi de la justícia*, lo 9 de març de 1762, es un dels pus singulars eveniments qu'amerítan l'atencion de nòstra edat e de la posteritat. S'oblida lèu aquesta massa de mòrts que son tombats dins la batalhas sense nombre, sense que perqué es la fatalitat inevitabla de la guèrra, mas perqué los que moríscan per la sòrt de las armas podiá, atanben bailar la mòrt als enemics, e an pas ges cadut sense se defendre. Aquí ont lo dangièr e l'avantatge son similars, l'estonament s'atuda, e la quita pietat s'aflaquís ; mas se un paire de familha inocent es liurat a las mans de l'error, o la passion, o del fanatisme ; se l'accusat a cap defensa que sa vertut : se los arbitres de sa vida an pas cap riscar en lo còltrencar que de s'enganar ; se pòdon matar sense pena per un arrest, alara lo crit public puja, cadun temís per se-meteis, se vei que digun es en securitat per sa vida dabans un tribunal installat per velhar sobte la vida dels ciutadans, e totas las votzes s'amássan per cridar vengença. »
Voltaire, Tractat de la tolerança, debutat en octobre 1762, e acabat e, 1763, imprimit a Ginèbra per la maisson Cramer. Voltaire zo difusèt tre 1763.
* nòta del godilhaire, justícia francesa en tèrra occitana.
20080417
20080403
Francofonia en Africa : un document
Es vertat, mas los redactors an oblidat que lo poder parisenc -nacionalista d'expansion- a decidit de parlar e escriure en anglés, ara ....
Quand "massviolence.org" escriu sonque en anglés
A l'escasença de la sortida d'un site Internet publicat a París e solament en lenga anglesa...
La violéncia lingüistica francesa serà presenta dins aqueste site Internet, segur.
Lo crit de guèrra dels independentistas...
« L'indépendance , c'est un pont : avant, personne n'en veut, après, tout le monde le prend. » Félix Leclerc.
La frasa es notada amontnaut de la portada del jornal parisenc L'Humanité. L'Humanité publica regularament los dorsiers dels comptes renduts d'activitats dels elegits comunistas franceses.
EDR !
Lo PCF refuzèt de reconéisser lo "PC Algerian" quand l'Argèria èra considerada coma francesa, abans 1962.
20080401
20080331
20080325
La practica de la resisténcia
Michel Onfray, « La Poténcia d'existir » ed. Biblio essais – p.269
Lo devenir revolucionari dels individús.
Digun crei a la revolucion sobre lo mòde insureccional de Blanqui. Quitament lo capitalisme liberal a renonciat als còps d'Estat teorizats per Malaparte ! L'idèa de Marx en vertut de que lo cambiament d'infra-estructura economica modifica automaticament las super-estructuras ideologicas fai pas pus pantaissar endacòm. L'apropriacion collectiva e violenta dels mejans de produccion cambia pas res a l'afar: l'ideologia procedís d'autras logicas qu'aquelas de subçament fisiologic dels mòdes de produccion ... Las idèas vívon una vida mens somari.
Lo capitalisme es plastic. Renóncia pas d'èstre sense aver ajuda a las astuças e mejans multiples abans de s'avoar vençut. L'istòria d'aquestas metamorfòsis damora de far: l'afeccion, la proximitat, los sentiments ambe lo capitalisme paternaliste; la crida als grands fetichas -la libertat, per encas d'aprendre- ambe la variacion liberala pura e dura; la convocacion de la fibra sociala en cas de version sociala-democrata; la rudessa brutala dels fascistas cascats; la seduccion pel mejan dels objèctes desiradièrs dins lo tropisme consumerista; lo miratge permissiu ambe los liberals libertaris; l'infiltracion traucada e insidiosa dins lo cas contemporanèu dels fascismes micrologics. Cada còp, lo paquet e lo condicionament afícan la causa novèla, mas la mèrça damora la meteissa...
Aqueste renonçament de l'insurreccion e las seunas possibilitats marcariá la fin de tota la practica ? Faudriá d'ara enlà far lo seu dòl d'una accion revolucionària ? Ont i a encara mantune revolucionari ? Ont i a encara mantune espèr, e se òc, devath quinas fòrmas ? La revolucion seriá un ideal encara defendèr ? A quin prètz ? Perqué far ? Ambe quí ? Per tocar qué ? Coma Blanqui s'adobava de nòstre temps ? Valdriá encara aqueste còp d'Estat qu'ataca l'opinion publica quand s'amusa per passar la dificultat e s'installar per una longua durada ? La leiçon d'Auguste Blanqui damora pas dins la letra del seu tèxte, nimai dins aquestas accions sobre las barricadas, mas dins l'esperit de la seuna existéncia : tocar la produccion d'efèctes revolucionaris.
Esperem-nos un pauc sobre la notion de revolucion: que significariá auèi ? Fòrabandissem l'accepcion, astronomica: car tota revolucion supausa una rotacion, cèrtas, mas per tornar al punt de depart. Pron sovent, las causas se debánan aital : la revolucion russa n'acabèt ambe lo tsarisme, ben segur, mas per installar un regime superiorament brutal e aquel del knout dels tsars ! Aqueste faus cambiament es pas desiradèr: s'adoba d'illusion, desespèr e decepcion duradièra.
La revolucion se farga non pus dins lo cambiament radical, l'abolicion del passat, la tabula rasa. La destruccion de la memòria a jamai res permetut de bastir, quicòm que damorèsse dins lo temps. L'òdi del passat, de l'Istòria, de la memòria -aquestes simptòmas del nòstre temps crepusculari...- fárgan mantunes miratges, mantunes fantaumas e mantunes periòdes istorics esterils. Los autodafats, las exitacions iconoclastas, los incèndis de bastiments, los vandalismes divèrses s'aprósman de la bestialitat mas fan pas brica los progrèsses de la rason.
Ont donc es la revolucion ? Dins la logica hegeliana de l'Aufhebung : conversacion e despassament. Dins lo procèssus dialectic qu'ajuda de prendre un sosten sobre lo donat, lo passat, l'istòria, la memòria, per obténer l'impulsion que, respectuosa d'aqueste punt de sosten, s'encamina plan al delai, e farga mantunas novèlas possibilitats d'existéncia. Aquesta dialectica es pas la rompadura radicala, mas lo teulatge e l'evolucion franca e clara cap als orizons lonhans. Tornem bastir lo projècte sempre d'actualitat de Condorcet que crei als progrèsses del ment uman. E Bailem a aqueste ment radical los mejans d'avançadas considerablas.
Que far ? Tornar legir La Boétie e re-activar aquestas tèsis majoras: lo poder existís pas, l'avem dich, qu'ambe lo consentament de los que los supòrtan. Se lo consentament fai desfaus ? Lo poder es pas, agís pas. Car lo bèl als pès d'argila amana sos pès -imatge del Discours de la servitude volontaire- del solet assentiment del pòble explotat. Frasa sublima : Soyez resolus de ne plus servir, et vous voilà libres, siaguèssetz resulguts de pus mai servir, e alara aquí sètz liures, escriguèt l'amic de Michèu de Montaigne. Dempuèi lo XVIièma sègle, res a cambiat. La brutalitat del liberalisme existís pas sonque per l'acqueriment de los que lo supòrtan. Ne vendriam a refusar la collaboracion -lo mot es bèl...- qu'aquesta fortalessa devendriá una pila de peira secas.
La violéncia liberala es pas platoniciana, tombada del cèl e procedent d'idèas puras. Pújan del sòl, espeta sobre tèrra, s'incarnís, prend cara umana, emplega mantunas paissièras visiblas, activadas pels òmes qu'an mantunas caras ; existís encausa d'els que fan a la seuna genealogia e a la persisténcia d'aquesta monstruositat; s'incarnís dins los luòcs e las personas, dins las circonstanças e las aucurenças; se mostra; es visibla, donc fragila e delicata, tocadièra, exposada, aital se podriá combatre, lo frenar, l'interdire.
La quita natura dels mícro-fascismes fòrça a las mícro-resisténcias. Als multiplas aucurenças de las fòrças negativas s'opausam las fòrças reactivas e arrèstan la difusion de l'enèrgia òrba. Siaguèssem minimalistas: lo liberalisme es pas una esséncia platoniciana, mas una realitat tenguda, incarnada. Se lucha pas ambe mantunes concèptes, melhor ambe las situacions concrètas. Sul terrenh immanent, l'accion revolucionària se definís pel refús de se transformar en corrèia de transmission de la negativitat.
Aiçí e ara, e non pas doman o per un avenidor radiós, mai tardièr -car doman, aquò es jamai uèi... La revolucion espèra pas lo bon vóler de l'Istòria majuscula; s'incarnís dins mantunas situacions multiplas sobre los luòcs que s'activa: dins la seuna familha, lo seu atalhièr, lo seu burèu, lo cople, en çò seu, devath lo teulat familhial, trè qu'un terç es implicat dins una relacion, pertot. Pas cap pretèxtes per remandar al lendoman çò que fasem jamai: lo luòc, lo temps, la circonstança e l'escasença revolucionària ? L'instant. Ambe lo constat de la fin de tota revolucion insureccionala possibla, Deleuze ne crida al devenir revolucionari dels individús. La convida serva la sancièra eficacetat e la sancièra potencialitat.
Çaquelà aqueste refús ganharà de non pas èstre solidari: car la poténcia e la dominacion liberalas se fan ambe mantunes mejans de portar a la rason lo rebèl isolat, aviat espotit, pulverizat e remplaçat. Cada accion aboçinada daissa de caire la repression sul pic. Levat la vocacion al martire -inutile e contra-productiu...- l'eròïsme sense concertacion gasta una enèrgia preciosa en pura pèrda. Una resisténcia permanenta, òc; una construccion de la seuna existéncia per evitar que se fargèsse un rodatge de foncionament de la maquina mau-fasenta, es encara melhor, mas dins la realitat, se dèu concertar, associar mantunas fòrças, aumentar las chanças de far capitar la seuna idèa: alentir, frenar, arrestar, rendre la maquina ineficaça e inemplegabla. De l'inèrcia al sabotatge.
20080319
Subscriure's a:
Missatges (Atom)